Os epitafios de Miguel Anxo Murado

VICENTE ARAGUAS • SANTIAGO - 20.02.05

Este Lapidario (Edicións Xerais, Vigo 2004), de Miguel-Anxo Murado, é moito máis que aquel outro Lapidario dos heterodoxos (1990) co que o autor lugués acadara o accésit do Esquío.
Agora Murado presenta un volume dobre en contidos, con notas a pé de páxina (ás veces) e notas biobliográficas no remate; notas ao redor dos autores que prestan –vida e a obra– argumentos a Murado, un autor do máis peculiar –e brillante– que póde facer (non digo que faga isto necesariamente) prosa á hora da poesía ou poesía á hora da prosa. Isto da confusión xenérica está moi ben nun autor viaxeiro e viaxado que cultiva o reporterismo, que ten estado en lugares moi quentes, e que mestura ficción e non ficción (que din) como Perico pola súa casa. Semellante fusión provoca que Murado igual non sexa tan recoñecido en Galicia como debería, non sei, mais o certo é que ‘Lapidario’, encabezado como seu irmán maior por unha cita de Edgar Lee Masters, debería ter un percorrido amplo. Mais dicía que o libro bota man no seu arranque de Masters, memorable autor de Spoon River Anthology, un clásico no xénero do epitafio, que é o que Murado toca desta volta, soamente que Masters entraba na intrahistoria (palabro unamuniano) deste e Murado vai máis lonxe, botando man de autores aos que fai falar en primeira persoa á hora de nos ceibar a súa mensaxe desde a cova. Non enumerarei o rol de artífices peneirados/peiteados por Murado; dicir que entre os galegos alá van Aguirre, Leiras Pulpeiro ou Afonso Eanes de Cotón. Non o perdan.

<< volver