.........................................................................................................................................
· Artigos de opinión · Artigos de análisis político · Arquivo·
.........................................................................................................................................

Aleación

Miguel-Anxo Murado

EN NOVA Orleans están construíndo un portaavións, o USS New York, que vai levar o no seu casco restos do metal que quedou das Torres Xémeas. Ese metal que se fundiu a mil graos na forxa do Terrorismo internacional e do odio absurdo irá agora nas entrañas dun barco de guerra, como quen leva un rancor no corazón.

Durante estes cinco anos debatérase intensamente en América como conmemorar a masacre de Nova York. Pensouse en monumentos, xardíns, cemiterios de pedra e mármore... Mais ó cabo, a idea é esta: unha lembranza armada que navegará polos océanos do mundo como un deses personaxes característicos do cinema norteamericano, o do tipo nervioso que vai dun lado a outro cunha pistola debaixo da chaqueta para vingarse de algo. Mentres, en cambio, no escenario do crime empézase a edificar outro rañaceos como un inmenso tótem moderno do esquecemento. Mágoa.

Unha vez lin que a cantidade de metal que se extrae da Terra cada ano é relativamente pequena e que a maior parte do que vemos é o metal reciclado de toda a Historia, o que sempre estivo aí. Na chave da nosa casa pode haber algo dun fecho da Bastilla e no coitelo de pelar a froita pode haber restos do puñal dun asasino. A rareza do bronce obrigaba a que, cando había guerra, en Europa se fundisen as campás das igrexas para facer canóns para volver a seren campás cando chegaba a paz. Quen sabe se as campás lembraban ter sido canóns e os canóns ter sido campás. O ser humano é igual de complexo: unha aleación entre sentimentos de piedade e de vinganza. E isto é o que, polo visto, vai ser o USS New York, unha aleación entre eses dous conceptos, o da piedade e o da vinganza.

Pero hai algo máis. Cando forxaban espadas, os antigos mestres espadeiros de Toledo ían superpoñendo láminas unhas sobre outras, uníndoas por medio do lume e a violencia, a golpes de martelo. Á primeira das láminas, a que ía no medio de todas as outras, chamábanlle “alma”, e eu imaxino a este navío de guerra cunha alma calcinada polo sufrimento. Pero tamén pola culpa. Porque non sei se os que propuxeron esta idea se terán parado a pensar que aquela masa informe á que quedaron reducidas as Torres Xémeas era xa de por si unha aleación do Ben e do Mal onde as víctimas quedaron mesturadas cos seus asasinos. Con esta alma inquietante, pois, navegará o USS New York polos océanos do Planeta.