.........................................................................................................................................
· Artigos de opinión · Artigos de análisis político · Arquivo·
.........................................................................................................................................

Big Bang

Miguel-Anxo Murado

O UNIVERSO comezou como un acto terrorista: cunha explosión descomunal. Como todo acto terrorista, foi irracional. Non sabemos por que. Se prendemos o televisor e seguimos co mando máis alá dos últimos canais podemos ver aínda o seu eco: os puntiños negros e brancos que tremen na pantalla son, din os científicos, restos da radiación de fondo, do ruído daquel estoupido de saída. O po que se levantou entón non rematou aínda de pousar: son os planetas, as estrelas, nós mesmos, que seguimos lanzados pola onda expansiva.

Naquela xornada inaugural do Universo o Big Bang fixo un reparto de papeis no que ós humanos tocounos o máis traballoso: somos a forma que ten a materia de coñecerse a si mesma, o único instrumento que lle permite observar os resultados da súa ocorrencia pirotécnica. Os políticos din que “o que de verdade interesa ás persoas” é comer, ir no coche e pagar a hipoteca, pero non é así. O ser humano precisa da supervivencia pero non está interesado nela; unha vez satisfeito o estómago e libre doutras preocupacións, o ser humano soña e filosofa. Como o mundo é tan inxusto que isto non é posible case nunca, pagamos un corpo especializado de persoas para que pensen por todos: son os científicos.

É comprensible que haxa persoas que se pregunten se o acelerador de partículas que comezou estes días atrás os seus experimentos merece o que custa, que é moito. Os científicos, un pouco avergoñados eles mesmos polo gasto que fan, falan vagamente de futuros beneficios. Non é verdade: a ciencia non existe porque sexa útil, existe porque a curiosidade é a característica esencial do ser humano. A mesma curiosidade que fai que algúns miren os programas do corazón, nos que se expón a mediocre singularidade dalgúns é a mesma forza que move ós físicos do acelerador de partículas do CERN. Simplemente, estamos programados pola Evolución para querer saber sempre máis e entre o chisme sobre o veciño e o experimento sobre as partículas elementais está todo o arco posible das curiosidades, amplo pero continuo. Como o 90% dos científicos que teñen existido na historia do mundo están vivos, nunca tanto se soubo pero tampouco nunca tanto se quixo saber. Se non fora porque o mundo parece que non dá acabado (non creo nos pesimistas nin nos apocalípticos), un chegaría a pensar que estamos a piques de descubrir a resposta á pregunta definitiva: ¿por qué?