| Miguel Murado Miguel-Anxo Murado . |
|||||||||||||||||||
|
......................................................................................................................................... ......................................................................................................................................... Halloween Miguel Murado COMO los Estados Unidos tengan tanto poder en el otro mundo como tienen en este, ya nos podemos ir preparando, porque entonces está claro cómo va a ser el Más Allá: una especie de jardín de infanci donde los difuntos se gastan bromas de Instituto, llevan las cabezas atravesadas por cuchillos, dejan arañas de plástico en los sillones, mocos verdes en los platos y todo un largo etcétera de productos fabricados en ese país que, a juzgar por sus exportaciones, debe de ser el que tiene mejor humor del mundo: Taiwan. En todas esas cosas, en esos mocos, arañas y cuchillos, y en muchas otras parecidas, es en lo que consiste la llamada En todas esas cousas, neses mocos, arañas e coitelos, e en moitas outras parecidas, é no que consiste a chamada festa de “Halloween” que, se viron algo a televisión nos días pasados, xa saberán que está experimentando unha grande popularidade entre nós tamén (e cando digo popularidade refírome a anuncios nos medios e fortes inversións dos comercios e as multinacionais da alimentación). Para aqueles a quen, en cambio, non lles soe a nada, diremos que é unha festa que celebra a idea do medo como concepto e que ten como posta en escena o mundo dos defuntos, entendido nun sentido moi amplo que inclúe o que poderíamos chamar “diversas sensibilidades culturais” como por exemplo vampiros, bruxas, psicópatas, calabazas iluminadas por dentro ou os sempre socorridos zombis... É dicir, non tanto os vivos que están mortos como os mortos que están vivos. Este ano de 2005, por algunha razón, é o que escolleron todos eses seres para o seu desembarco por estes pagos, e aquí están aínda estes días (ó Halloween pásalle como ó San Froilán de Lugo, cada vez dura máis días), repartindo con cara de aburridos copas gratis para unha discoteca ou aturando a unha morea de pequenos nuns grandes almacéns. É unha primeira avanzada, e en poucos anos moito me temo que o zombi de Halloween será para nós tan familiar como xa é ese personaxe surrealista que compite polo control do Nadal cos reis magos. Nós xa tiñamos o noso “zombi” cultural do día de Defuntos, que era a Doña Inés que se aparecía no último acto do Tenorio de Zorrilla; pero o modelo que propón o Halloween vai máis ben por algo parecido a Alaska. E tamén tiñamos a nosa idea do Alén, que en Galicia estaba previsiblemente relacionada coa idea da emigración (a Santa Compaña. Pero que se lle vai facer, quizais cada sociedade ten non só o mundo que se merece senón tamén o outro mundo que se merece. |
||||||||||||||||||
| ......................................................................................................................................... << volver al índice . |
