.........................................................................................................................................
· Artigos de opinión · Artigos de análisis político · Arquivo·
.........................................................................................................................................

Halloween

Miguel-Anxo Murado

COMO os Estados Unidos teñan tanto poder no outro mundo como teñen neste, xa nos podemos ir preparando, porque daquela está claro como vai ser o Alén: unha especie de xardín de infancia onde os defuntos se gastan bromas de Instituto, levan as cabezas atravesadas por coitelos, deixan arañas de plástico nos sillóns, mocos verdes nos pratos e todo un longo etcétera de productos fabricados nese país que, a xulgar polas súas exportacións, debe ser o que ten mellor humor do mundo: Taiwan.

En todas esas cousas, neses mocos, arañas e coitelos, e en moitas outras parecidas, é no que consiste a chamada festa de “Halloween” que, se viron algo a televisión nos días pasados, xa saberán que está experimentando unha grande popularidade entre nós tamén (e cando digo popularidade refírome a anuncios nos medios e fortes inversións dos comercios e as multinacionais da alimentación). Para aqueles a quen, en cambio, non lles soe a nada, diremos que é unha festa que celebra a idea do medo como concepto e que ten como posta en escena o mundo dos defuntos, entendido nun sentido moi amplo que inclúe o que poderíamos chamar “diversas sensibilidades culturais” como por exemplo vampiros, bruxas, psicópatas, calabazas iluminadas por dentro ou os sempre socorridos zombis... É dicir, non tanto os vivos que están mortos como os mortos que están vivos.

Este ano de 2005, por algunha razón, é o que escolleron todos eses seres para o seu desembarco por estes pagos, e aquí están aínda estes días (ó Halloween pásalle como ó San Froilán de Lugo, cada vez dura máis días), repartindo con cara de aburridos copas gratis para unha discoteca ou aturando a unha morea de pequenos nuns grandes almacéns. É unha primeira avanzada, e en poucos anos moito me temo que o zombi de Halloween será para nós tan familiar como xa é ese personaxe surrealista que compite polo control do Nadal cos reis magos.

Nós xa tiñamos o noso “zombi” cultural do día de Defuntos, que era a Doña Inés que se aparecía no último acto do Tenorio de Zorrilla; pero o modelo que propón o Halloween vai máis ben por algo parecido a Alaska. E tamén tiñamos a nosa idea do Alén, que en Galicia estaba previsiblemente relacionada coa idea da emigración (a Santa Compaña. Pero que se lle vai facer, quizais cada sociedade ten non só o mundo que se merece senón tamén o outro mundo que se merece.