.........................................................................................................................................
.........................................................................................................................................
"In vino veritas"
ULTIMAMENTE, a vida política parece protagonizala o alcohol. Á parte das leis que proxectan a UE e a ministra Salgado, pasou o daquel discurso de José María Aznar no que moitos pensaron que falaba bébedo. E agora está este recente caso do presidente francés, que revolveu malamente a lingua ó falar durante unha rolda de prensa. Que viñera de reunirse co premier ruso, o herdeiro daquel alcohólico purpurado que era Boris Yeltsin, non fixo senón medrar a sospeita de que Nicolas Sarkozy lle dera ó frasco.
dicían os antigos: «no viño está a verdade». Referíanse a que o borracho nunca mente. Por outra parte, a de mentir é, precisamente, a acusación que con máis frecuencia se levanta contra os políticos (quen os acusan son os votantes, que menten logo nas enquisas e nas declaracións da renda). Daquela, e considerando ambas cousas, o político que bebe debería ser máis de fiar que o que non bebe, e eses discursos de Aznar, Sarkozy e Yeltsin nos que falan axudados (presumiblemente) polo Ribera de Duero, o Borgoña e o vodka deberían terse polos únicos sinceros de cantos pronuncian. De feito, ningún dos catro grandes ditadores do século ó que acabamos de sobrevivir (o XX) bebía. Hitler era abstemio (e vexetariano estrito, coma Gandhi). Tampouco Franco e Mussolini bebían a penas, e Stalin odiaba o vodka, contra a crenza popular, que se resistía á idea de que algún vicio lle fose alleo; como moito servíase un groliño de viño do Cáucaso, e isto por nostalxia (Stalin non era ruso senón xeorxiano).
Mais eu penso que os antigos se enganaban. Non é certo que cando un está borracho non minta, senón máis ben que non sabe o que di, que non é o mesmo. Vin esa gravación de José María Aznar na que supostamente falaba incoherencias e sinceramente non notei nada de diferente (no fondo supoño que é peor). Se acaso, pareceume menos envarado e algo así como feliz, o que me sorprendeu nun home tan invernal.
Tampouco me pareceu concluínte o vídeo de Sarkozy tatexando perante os xornalistas. Escapábaselle a risa parva e non dicía nada lóxico, si; pero a min pareceume máis ben coma se se estivese tomando un descanso dese oficio consistente en finxir que é ser presidente. E pensei que non é, como crían os romanos, que o viño faga dicir a verdade. É a verdade a que, nun home que non está habituado a ela, se parece moito a unha borracheira alegre.
|
