.........................................................................................................................................
· Artigos de opinión · Artigos de análisis político · Arquivo·
.........................................................................................................................................

Marbella

Miguel-Anxo Murado

UNHA COUSA, polo menos, hai que agradecerlle ó escándalo de Marbella: que, por defecto, todo o resto da xente parece sentirse agora moito máis honrada que antes. Desde hai varios días que os veño vendo no taxi, no autobús, na rúa, no supermercado. Hai como unha ondada de satisfacción moralizante, de vaidade da honradez. “Que miserables...” di un tipo de traxe azul; “Que ladróns...” di aquela señora sentada do vermouth; “¿Como se pode ter tan pouca vergoña?” pregúntase o barbeiro, sostendo perigosamente unha navalla na man. É como se a inocencia, de repente, se tivese apoderado do mundo e á xente non lle cabe na cabeza que alguén non sexa tan honesto coma eles. É un supoñer.

A min, en cambio, o que me escandaliza (de escandalizarme algo realmente) é esa pretendida inxenuidade ferida. Como se Marbella non fosemos todos, un pouco. Marbella era moito máis ca un foco de especulación inmobiliaria, era un foco de especulación xornalística. Agora aparecen as miserias económicas pero as miserias humanas eran a súa principal exportación que todos, o tipo de traxe azul, a señora do café e o barbeiro, consumían encantados, con esa devoción secreta disfrazada de sarcasmo tan típica deste público. Eran eles quen ollaban nas revistas as casas dos ricos, con delectación, sen preguntarse de onde sairían todos eses metros cadrados, todos eses cadros, todas esas xoias e animais de safari desecados que agora a policía nacional exhibe como se fosen as armas capturadas a unha especie de grupo terrorista da horterada.

En Marbella serán culpables, que dúbida cabe, os que teñan cometido os seus respectivos delitos. Pero se un xuíz entolecido quixese estender o sentido da figura de “cooperación necesaria” ou de complicidade, ben podería procesar a millóns de lectores de revistas e espectadores de programas do corazón que, sós ou en compaña doutros, disfrutaban do producto deses latrocinio aínda que só fose coa imaxinación e con esa outra forma de posuír algo: a envexa. Afortunadamente, os soños non son perseguibles (o foron, en Roma: un podía ser procesado por soñar coa morte do emperador).

Mentres, o tipo de traxe azul, que remata a súa perorata cun “...e logo dicían de Jesús Gil”; a señora vermouth, ó final engade “antes isto non pasaba”. Canto ó barbeiro, despois de limpar coidadosamente a navalla e deixala na repisa, volve colocar as revistas do corazón na mesiña baixa.