.........................................................................................................................................
· Artigos de opinión · Artigos de análisis político · Arquivo·
.........................................................................................................................................

Nú

Miguel-Anxo Murado

SAE espida na portada dunha revista aquela rapaza que detiveron en Cancún na súa viaxe de noivos e, case ó mesmo tempo, sae espida tamén nunha revista andaluza unha concelleira do PP. Ningunha das dúas cousas escandaliza, tan só provoca na opinión pública esa eterna constatación pesimista: a de que todo o mundo ten un prezo. Pero no fondo é a substitución dun moralismo por outro: xa non se pode mirar mal que alguén se quite a roupa, así que hai que mirar mal que cobre por quitala. Cando en realidade quitar a roupa cobrando ten unha longuísima tradición na arte.

Non foron os de Interviú quen inventaron o xénero da famosa que sae espida. O nú feminino sempre foi unha declaración de poder feminino. Na Antigüidade, retratarse espida era un privilexio das deusas, e no Renacemento e o Barroco tan só as amantes dos reis, as favoritas dos cardeais ou as cortesás millonarias podían permitirse ser pintadas por Tiziano, Boticelli, Velázquez ou Goya.

Non é que eu compare a Interviú con Velázquez, pero esas dúas mulleres, a noiva accidentada e a concelleira de Lepe, si que son as continuadoras dunha longa tradición que se inicia con Simonetta Vespucci (se é que é ela quen aparece no Nacemento de Venus), e que pasa pola anónima amante do duque de Urbino, a cortesá Veronica Franco (nada que ver coa familia galega do mesmo nome) ou esa modelo da Venus do espello da que a penas adiviñamos o rostro reflectido (é un fallo de Velázquez, fíxense e verán que nesa posición o espello debería reflectir os peitos).

As deusas e as cortesás eran o “famoseo” de entón, en nada distinto do de hoxe en día. A única diferencia é que hoxe xa non se precisa a torpe escusa da mitoloxía para mostrar o corpo.

Ou si. Porque no fondo a mitoloxía non desapareceu, simplemente renovouse o panteón. Moitas veces teño pensado que os nosos deuses son estes que chamamos “famosos”. Os deuses dos gregos e dos romanos eran así tamén: caprichosos, exhibicionistas, frívolos… As súas historias eran como os “culebróns” da tele, e todo o seu poder non lles servía para ser felices nunca. Os humanos rendíanlles un culto ambiguo: non os amaban, máis ben estaban fascinados con eles, e cando os artistas os representaban, case sempre espidos, a xente non podía evitar quedarse mirando. Coma nós.