.........................................................................................................................................
· Artigos de opinión · Artigos de análisis político · Arquivo·
.........................................................................................................................................

Os paxaros

Miguel-Anxo Murado

OS PAXAROS si que están preocupados. Notan que desde hai uns días os miramos con desconfianza. Mesmo a velliña que ten un canario na casa non está segura. O canario non canta, pero non é pola gripe aviar, senón porque percibe a tensión no ambiente. É certo: se un se fixa verá que ultimamente, as pombas evitan as catedrais e as prazas. Saben que é alí onde as irán buscar para o inevitable xenocidio das aves que se aproxima, tan pronto como haxa que tomar medidas extremas. Outras aves foxen a África, este ano antes de tempo. Pero tanto ten. A primavera atoparáas e faráas volver..

No noso imaxinario temos unha relación ambigua coas aves. Atribuímoslle sabedoría á curuxa, vontade de poder á aguia, e ó Ave Fénix a capacidade de resucitar. A paz ten para nós unha pomba. Pero tamén temos ás harpías que persiguen ós infelices, os corvos que anuncian as mortes, os avutres que as certifican. Mesmo a pomba ten dúas caras. Para os tibetanos (e os romanos, e os asirios) era o símbolo da luxuria. Para o etólogo Konrad Lorenz, é o animal máis cruel que existe.

Para os gregos, as aves de Stinfal personificaban a febre, e tan só Hércules puido escorrentalas cunha carraca de bronce. Desgraciadamente, esa carraca perdeuse, agora que a vamos denesitar. E tamén Hércules. Todo o que temos é un goberno, que entre o engano de asustar e o engano de tranquilizar non sabe cal escoller.

O cine é como os refráns: ten precedentes para todo, e onte, por exemplo, era inevitable ver á ministra de Sanidade, Elena Salgado, como o personaxe de Tippi Hedren en Os paxaros de Hitchcock. No Senado quitáballe importancia á gripe aviar mentres fóra as aves ían unha por unha pousando ameazadoramente nos cabos da luz, nos respaldos dos bancos e as estatuas. Só faltou que unha entrase voando e lle pousase no ombro esquerdo a ela, como o corvo de Odín das lendas escandinavas.

“A posibilidade de que o virus se contaxie ós humanos é ciencia ficción”, dicía a ministra, en medio do silencio escéptico dos que xa leran o rotundo informe da OMS. Era un silencio puntuado por toses que, esta vez, non soaban a aburrimento senón a mal augurio.

Precisamente, os antigos usaban ás aves para coñecer o futuro, e en Roma os chamados aruspices podían velo escrito nas vísceras dos paxaros. Se de verdade é así, nestes momentos as aves xa saben o seu destino e o noso. E, como digo, véxoas preocupadas.