.........................................................................................................................................
· Artigos de opinión · Artigos de análisis político · Arquivo·
.........................................................................................................................................

Rumorosos

Miguel-Anxo Murado

SINTO CHEGAR tarde a esta polémica do himno galego e as galescolas. Estaba en Islandia cando estoupou estra crise institucional e aló, por abraiante que poida parecer, non se comentaba nada dun asunto tan importante.

Pero é que xustamente Islandia é un país axeitado para a reflexión sobre este lerio dos himnos. O costume local di que para ser considerado “un verdadeiro islandés” (¿e como serán os falsos?) é preceptivo nadar a unha illa que hai a un quilómetro da costa, completamente espido, levando un facho ardente na man e cantando o himno nacional. Comparado con isto, ¿tan grave é o que se propón para os nenés das galescolas que, despois de todo, nin se van acordar de nada, como me pasa a min co “porlaseñal”?

Pero a Rajoy parécelle horrible. Non me meterei a opinar. Só me pregunto se non é este Rajoy o mesmo Rajoy que antes do verán dicía que era urxentísimo poñerlle letra ó himno español e aprendelo todos á forza. ¿En que quedamos? ¿É malo memorizar himnos ou só é malo o galego que, co catalán e o valenciano, son precisamente dos poucos que teñen unha melodía presentable? Pero Rajoy veña a insistir co que soa peor de todos (e falo estrictamente como melómano). É como unha fixación. Ultimamente repite tanto a la palabra “España” que a este paso vai ser el quen a gaste. A un parécelles estar escoitando a aquel Mariano Rajoy mozo que comezou a súa carreira dentro da carlista Unión Nacional Española (UNE) de Gonzalo Fernández de la Mora, o ministro de Franco que tanto se opuxo á Constitución e que tamén falaba de España a todas horas.

Dicía que eu non ía opinar do das galescolas, pero aventurarei un pensamento. Daquela escribín aquí mesmo que, máis poñerlle letra ó himno español, o que había era que quitarlle a música, porque é bastante fea. Pois agora digo que ós meniños das galescolas, mellor que aprenderlles a letra do himno galego o que hai é que aprenderlles ben a música. Que non pase o que pasa sempre logo, que todos desafinamos ó chegar á palabra “rumorosos”. Certo que Pascual Veiga o puxo difícil con eses cambios de tonalidade, como tamén o puxo complicado Pondal. Ós nenés das galescolas vailles custar o do “escuro arume arpado” e o “verdor cinguido” e tantos outros versos lucidos e á vez escuros do bardo de Ponteceso. Claro que, tratando de árbores e bosques como trata a letra de “Os Pinos”, os pequenos van pensar que é a canción de Hansel e Gretel. Nada grave.